Willem Frederik Hermans

Willem Frederik Hermans ( Amsterdam , 1 september 1921 – Utrecht , 27 april 1995 ) was een Nederlands schrijver van vooral romans , novellen en beschouwend proza . Hij was ook fysisch geograaf , fotograaf , polemist en dichter . Typerend voor Hermans' werk zijn de hechte literaire constructie en de samenhang tussen vertelwijze , intrige en thematiek , die in essentie kennistheoretische opvattingen behelst. De bekendste van zijn dertien romans zijn De donkere kamer van Damokles en Nooit meer slapen . Meer dan de romans lopen de verhalen uit zijn zes novellebundels uiteen van fantastische of surrealistische tot vrijwel strikt autobiografische vertellingen; beide prozavormen bevatten soms ook satirische elementen. Eveneens was hij een fel en humoristisch polemist , met Mandarijnen op zwavelzuur als sprekendste titel. Hermans, behalve schrijver ook doctor in de wis- en natuurkunde ( fysische geografie ), weigerde de P.C. Hooft-prijs 1971. Hij werd in 1977 bekroond met de Prijs der Nederlandse Letteren . Hermans wordt met Gerard Reve en Harry Mulisch gerekend tot de Grote Drie , de drie belangrijkste naoorlogse Nederlandse auteurs.