Wilhelmus François Leemans

Wilhelmus François Leemans (Leiden, 13 september 1841 - Den Haag, 29 november 1929) was een Nederlands ingenieur en lid van de Raad van State in buitengewone dienst. Leemans studeerde civiele techniek aan de Polytechnische School te Delft. Hij maakte carrière bij Rijkswaterstaat waarvan hij in de periode 1903 tot 1906 als hoofdinspecteur-generaal eindverantwoordelijke was. Hij werkte, na zijn studie aan de PS te Delft, bij rijkswaterstaat in Steenenhoek, Den Bosch en Kampen. Zijn voorstel tot afsluiting van de Zuiderzee werd in 1877 wetsontwerp. Hij leidde de verruimingswerkzaamheden van de Rotterdamse Waterweg Hij was in 1878 belast met de aanleg van de Nieuwe Waterweg, waar hij onder meer werkte aan het opruimen van wrakken, waarvoor hij een studiereis naar Engeland maakte. Hij was o.a. aanwezig bij de bering van het op de Theems gezonken stoomschip »Edward Eccles" bij Gravesand. In 1895 was hij voorzitter van de Vereeniging ter bevordering van de uitvoering van werken in het buitenland door Nederlanders, betreffende een verbeteringsproject aan de Hoang-Ho of Gele Rivier in China. Hij was lid van de Mijnraad (1902-1908) maar is vooral bekend van zijn werk bij de droogmaking van de Zuiderzee. Van 1910 tot 1929 was Leemans staatsraad in buitengewone dienst. Leemans was lid van de Zuiderzeeraad, in drie periodes president van het Koninklijk Instituut van Ingenieurs en lid van de raad van commissarissen van onder meer de Nederlandsche Heidemaatschappij en de Holland-Amerika Lijn en voorzitter van de Zuiderzeevereniging. Verder was hij lid van de Commission consultative internationale des travaux de la compagnie universelle du Canal Maritime de Suez. Hij werd onderscheiden als ridder in de Orde van de Nederlandse Leeuw en naar hem werd het Leemansgemaal vernoemd.