Pieter-Jan Enk

Pieter-Jan Enk (Nijmegen, 1 januari 1885 - Groningen, 17 februari 1963) was een Nederlands latinist, hoogleraar Latijnse Taal- en Letterkunde van 1930 tot 1955 aan de Universiteit van Groningen. Enk promoveerde in 1911 in Leiden bij Jacobus Johannes Hartman op een proefschrift over Propertius. Daarna is hij leraar aan het Stedelijk Gymnasium in Zwolle geweest. Van 1922 tot 1930 was hij privaatdocent te Groningen, waar hij in 1930 tot hoogleraar werd benoemd. In het academisch seizoen 1948-49 was hij in Groningen rector magnificus. Zijn hele carrière door heeft Enk zich veel beziggehouden met Propertius en Titus Maccius Plautus. In Nederland is hij vooral bekend door zijn geschiedenis van de Latijnse letterkunde. Enk zag het als een achteruitgang dat het Latijn steeds minder gebruikt werd in het academische onderwijs en in publicaties, en was er trots op dat zijn studenten voor hun proefschriften wel steeds het Latijn gebruikten. In 1953 kreeg Enk een eredoctoraat van de Universiteit van Leeds.