Johannes Wolff

Johannes Aloysius Wolff (Den Haag, 12 mei 1861 – 1931) was een Nederlandse violist. Hij was daarbij virtuoos. Hij speelde moeilijke werken alsof ze eenvoudig waren; het omgekeerde was echter soms ook het geval. Hij was zoon van Henricus Wolff, ambtenaar bij Binnenlandse zaken, en Henrietta Anna Maria van Alphen, zowel vader als moeder waren amateurmusici. Zijn vader, amateurcellist, nam hem mee naar een concert dat Henryk Wieniawski gaf in Den Haag; de jonge Wollf stapte op Wieniawski af: "Ik wil violist worden." Hij had nog nooit een viool vastgehouden. De eerste muzieklessen kreeg hij aan het Conservatorium van Rotterdam van Jan George Mulder. Daarna volgden onder financiële aanmoediging van koning Willem III der Nederlanden (pensionaire) studies in Dresden. Vervolgens vertrok hij met Johan Smit naar het Conservatorium in Parijs om lessen te volgen van Joseph Massart, die op zich weer een leerling was van Rudolphe Kreutzer. Hij rondde die studie na drie jaar af met Premier prix de violon. Hij was voor langere tijd in Londen gevestigd. Vanaf 1896 gaf hij twee jaar les aan de Guildhall School of Music. Later woonde hij in Parijs. In het begin van de 20e eeuw speelde hij een aantal concerten met William Henry Squire (cellist). John Singer Sargent legde hem op het doek vast. Wolff had connecties tot aan koningin Victoria van het Verenigd Koninkrijk en tsaar Nicolaas II van Rusland aan toe. In 1911 ontving hij de Eremedaille voor Kunst en Wetenschap verbonden aan de Huisorde van Oranje. Hij werd in 1927 benoemd in het legioen van Eer. Wolff overleed in 1931, hij is begraven op de cimetière des Gonards in Versailles. Een aantal componisten droegen werken aan hem op:

Camille Saint-Saëns zijn Caprice Andalou Gabriel Fauré zijn Andante voor viool en piano in Bes majeur opus 75 Johan Halvorsen zijn Air norvégien Benjamin Godard zijn Vioolconcert nr. 2

Een aantal concerten: