Henricus Weve

Henricus Jacobus Marie (Hak) Weve (Nijmegen, 19 april 1888 – Utrecht, 3 januari 1962) was een wetenschapper en hoogleraar in de oogheelkunde. Weve doorliep het Canisius college in zijn geboorteplaats en studeerde daarna geneeskunde in Amsterdam. Bij hoogleraar Manuel Straub specialiseerde hij zich in de oogheelkunde. In 1916 volgde zijn aanstelling tot eerste geneesheer aan de Inrichting voor Ooglijders in Rotterdam. In 1924 promoveerde hij op Over keratitis urica en andere vormen van jichtig ooglijden. In 1929 werd hij benoemd tot hoogleraar oogheelkunde in Utrecht en tot directeur van het Ooglijdersgasthuis. Op het internationaal oogheelkundig congres in Scheveningen in 1929 hoorde hij de Zwitser Jules Gonin spreken over oorzaak en behandeling van netvliesloslating, een afwijking die tot dan vrijwel altijd tot blindheid van het betrokken oog leidde. Gonin stelde dat het netvlies weer ging aanliggen als de daarbij voorkomende scheur werd gesloten. Weve ontwikkelde een methode om de scheur te lokaliseren en te sluiten. Hij werd daardoor wereldwijd bekend en met eerbewijzen overladen.