Hendrik van Koningsbruggen

Hendricus Alexander Joseph Marie (Hendrik) van Koningsbruggen (Den Haag, 13 maart 1909 – Utrecht, 20 juli 1966) was een Nederlands politicus van de KVP. Hij werd geboren als zoon van Theodorus Petrus van Koningsbruggen (1874-1934; groentenhandelaar) en Bernardina Catharina Maria Hubers (1875-1917). Hij ging naar het Dominicus College in Neerbosch en wilde aanvankelijk priester worden. In 1932 begon hij als volontair bij de gemeentesecretarie van Naaldwijk en later werd hij daar benoemd tot ambtenaar ter secretarie. In 1936 stapte hij over naar de gemeente Wateringen waar hij werkzaam was als adjunct-commies 2e klasse. In 1939 werd Van Koningsbruggen benoemd tot burgemeester van de gemeenten Harmelen en Veldhuizen. Tijdens de Tweede Wereldoorlog had hij een ambivalente houding tegenover de Duitse bezetters. In 1942 zette hij zich in voor een lokale boer, van wie de nazi's twee zwanen hadden meegenomen. Zijn inspanningen om de zwanen terug te krijgen hadden geen resultaat, en hij kreeg zelfs een standje van de Duitsers. Daarna werkte hij wel mee aan de beperkende maatregelen tegen Joden, gaf de namen door van twee in De Meern woonende Joodse families die uit Duitsland gevlucht waren, net zoals vele andere Nederlandse burgemeesters. Toen de zes Joden, van de families Oppenheimer en Jülich, gedeporteerd waren, regelde hij het "opruimen van de inboedels". Een deel sloeg hij op in zijn eigen garage. Daarentegen werkte hij niet mee aan de "arbeidsbemiddeling" voor de Arbeidsinsatz Duitsland. In 1944 zorgt het verzet in Harmelen er voor dat een Duitse trein ontspoort, waardoor ook de rijksweg wordt geblokkeerd. De nazi's eisen dat de burgemeester vijftig inwoners aanwijst om het te herstellen. Onder de druk van nazis, die dreigen veertig huizen af te branden, wijst hij de mensen aan. Als de Duitsers in oktober 1944 fietsen willen gaan vorderen wil hij daaraan niet meewerken en duikt hij onder in Haarzuilens. Hij liet het bevolkingsregister echter achter toen hij onderdook. Van Koningsbrugge werd opgevolgd door NSB-er J.P. Walrave, die waarnemend burgemeester van Harmelen en Veldhuizen werd tot het einde van de bezetting. Daarna hervatte Van Koningsbruggen zijn oude functies, maar hij moest wel verschijnen voor een "Adviescommissies Zuivering Burgemeesters," ingesteld, waar hij werd vrijgepleit. In de periode 1945-1946 was hij tevens waarnemend burgemeester van Vleuten en Haarzuilens. In 1950 volgde zijn benoeming tot burgemeester van Culemborg. Vanwege gezondheidsproblemen bij Van Koningsbruggen was in 1960 enige tijd Jan Willem Noteboom, oud-burgemeester van Voorburg, waarnemend burgemeester van Culemborg. Toen Van Koningsbruggen in de zomer van 1966 in Utrecht bij het Janskerkhof was, kreeg hij een hartaanval, waarna hij met spoed naar het Academisch Ziekenhuis Utrecht werd gebracht, maar dat mocht niet meer baten. Hij overleed op 57-jarige leeftijd.