Anna Teding van Berkhout

Anna Johanna Maria Teding van Berkhout (Haarlem, 1 maart 1833 – Haarlem, 26 juli 1909) was grondlegster van het Diaconessenhuis in Haarlem en initiatiefneemster van de zorg voor epilepsiepatiënten in Nederland. Anna is de dochter van Jan Pieter Teding van Berkhout (1786-1856), jurist, o.a. belastingontvanger en lid van de Raad van Haarlem, en Anna Madelaine Henriette de Bosset (1793-1869). Anna Teding van Berkhout bleef ongehuwd. Anna was derde van vijf kinderen van jonkheer Jan Pieter Teding van Berkhout en diens tweede vrouw, Anna Madelaine Henriette de Bosset. Samen met haar ouders en haar broer Hendrik (1830-1904) woonde ze ’s winters in het Haarlemse stadshuis aan de Nieuwe Gracht en zomers op het buiten Aelbertsberg in Bloemendaal. Na een levensbedreigende ziekte en de berichten over de Frans-Duitse Oorlog (1870-1871) besloot ze haar leven te wijden aan de verzorging van anderen. Ze volgde daarom een cursus ziekenverpleging en verbandleer bij het Rode Kruis. Niettegenstaande haar hoge positie als freule deed ze korte tijd praktijkervaring op in het Stedelijk Gasthuis te Den Haag.